κρης ο ελθων προς Ιουλιον τον υπατον... Της επιβολης χαρισομαι σοι χίλιες δραχμας
Κρής ό έλθών πρός Ίουλιον τόν ὒπατον επί προδοσίαν εἶπεν, «"Αν διʹέμοῦ κράτησῃς τῶν πολεμίων, τίνα δώσεις μισθόν τῆς ευεργεσίας; ». Ό στρατηγός εἶπε, «Ποιήσω σε πολίτην 'Ρωμαῖον καί ἒσῃ παρ' έμοί τίμιος». Ό δε Κρής διαχυθείς επί τῷ ρηθέντι, «Πολιτεία, φησί, παρά Κρησίν εύφημούμενός έστι λῆρος. Τοξεύομεν γάρ ήμεῖς επί τό κέρδος, και πᾶν βέλος ημῶν χάριν αργυρίου, νεμόμενοι πᾶσαν χώραν και θάλατταν. Διό κάγώ νῦν αργυρίου χάριν ἢκω * τά δέ τῆς πολιτείας τίμια τοῖς περί ταύτης νῦν διαφερομένοις παραχωρεί, οἳτινες αἳματος αγοράζουσι λῆρον περιμάχητον». Πρός ὂν γελάσας ό ἃλλος εἶπε, «Γενομένης ήμῖν τῆς επιβολῆς χαρίσομαί σοι χιλίας δραχμάς».
Un Cretese essendo andato davanti al console Giulio disse per la consegna a tradimento, “a causa del mio dominio sui nemici, tu daresti un compenso della buona azione?”. Lo stratega rispose: “renditi cittadino di Roma e sii ragguardevole accanto a me”. Quindi il Cretese essendosi rallegrato per la risposta, disse “per acclamare la cittadinanza presso Cesare è una sciocchezza. Noi colpiamo per profitto e ogni nostro colpo a causa dell’argento, rimanendo per ogni paese e mare. Perciò ora proprio io sono arrivato per l’argento: concedi dunque gli onori della cittadinanza a quelli che contendono per questa stessa, alcuni si aggirano in piazza dopo una sciocca contesa di sangue”. Avendo riso davanti a lui e l’altro disse, “multandoci ti offrirò 1000 dramme”