Dum Romulus apud milites contionem habet in campo ad Caprae paludem, subita tempestas fuit cum magno fragore tonitruisque et densus nimbus regem operuit: Romulus statim evanuit nec deinde in terra fuit. Sic fama narrat: Romulus in caelo inter deos pro numine acceptus est, deinde inter homines Quirinus appellatus est. Postea Numa Pompilius rex creatus est; bella quidem non gessit, multum tamen civitatem adiuvit. Leges moresque Romanis constituit: nam incolae novi oppidi latrones ac semibarbari putabantur consuetudine proeliorum. Annum, antea indistinctum, descipsit in duodecim menses et innumera sacra ac templa Romae constituit. Morbo decessit quadragesimo et tertio imperii anno. Numae successit Tullus Hostilius: bella reparavit, Albanos vicit, Veientes et Fidenates bello superavit, urbem ampliavit et adiecit Caelium montem. Postquam triginta et duos annos regnavit, fulmine ictus est et cum tota regia arsit.

Mentre Romolo teneva (lett. aveva) un'assemblea presso i soldati in campo alla palude della Capra, si verificò una tempesta improvvisa con grande fragori di tuoni e una densa nube celò il re: Romolo immediatamente sparì né fu mai più (visto) in terra. Così la leggenda raccoata: Romolo fu ricevuto in cielo come (fosse) un dio fra gli dei poi fra gli uomini fu soprannominato Quirino. Dopo (di lui) fu eletto re Numa Pompilio; non portò guerre, soccorse molto la città. Offrì ai Romani leggi e usanze: infatti gli abitanti della nuova città erano ritenuti ladri e semibarbari per l'abitudine dei combattimenti. Suddivise l'anno, prima indistinto, in 12 mesi e molti luoghi sacri ed edificò i templi di Roma. Morì per malattia dopo quarantadue anni di governo. A Numa succedde Tullio Ostilio: preparò guerre, vinse gli Albani, superò i guerra i Veienti e i Fidenati, ampliò la città e aggiunse il monte Celio. Dopo che regnò per 32 anni fu colpito da un fulmine e arse con tutta la regia.