In vita rustica Manius Curius, cum de Sabinis, de Samnitibus, de Pyrrho triumphasset, consumpsit extremis tempus aetatis. Cuius ego villam contemplans – abest enim non longe a me – admirari satis non possum vel hominis illius continentiam vel temporum disciplinam. Cum ei, ad focum sedenti, magnum auri pondus Samnites attulissent, ripudiati sunt. Non enim aurum habere praeclarum ei videbaturm sed eis, qui haberent aurum, imperare. Poteratne tantus animus iucundam non efficere senectutem? In agris vivebant tum senatores et aranti Lucio Quinctio Cincinnato nuntiatum est eum dictatorem esse factum. A villa tum in senatum arcessebantur et Curius et ceteri senes. Num igitur horum senectus miserabilis fuit, qui se agri cultione oblectabant ? Mea quidem sententia nulla senectus esse beatior et delectatione et copia omnium rerum.

Manio Curio, dopo aver riportato il trionfo sui Sabini, sui Sanniti, su Pirro, spese nella vita dei campi l’ultimo periodo della vita. Io, osservando la sua villa – infatti non dista molto da me - non posso ammirare abbastanza o la frugalità di quell'uomo o la disciplina dei tempi. Avendo a lui, che sedeva vicino al fuoco, portato i Sanniti una grande quantità d’oro, furono respinti. Infatti a lui non sembrava onorevole avere dell’oro, ma avere il dominio su quelli che lo avessero. Avrebbe potuto un così grande animo non rendere lieta la vecchiaia? Allora i senatori vivevano nei campi e fu annunciato a Lucio Quinzio Cincinnato mentre arava che era stato nominato dittatore. Allora Curio e tutti gli altri anziani venivano chiamati dalla campagna in senato. Sarebbe stata dunque da commiserare la vecchiaia di quelli che si dilettavano con la cura dei campi ? Almeno secondo la mio opinione nessuna vecchiaia potrebbe essere più felice sia per il diletto sia per l’abbondanza di tutte le cose.