οἱ δ᾽ Ἀργεῖοι ἐπεὶ ἔγνωσαν οὐ δυνησόμενοι κωλύειν, ἔπεμψαν, δύο κήρυκας αιτησοντας σπονδάς. ὁ δὲ Ἀγησίπολις, ἀποκρινάμενος ὅτι οὐ δοκοῖεν τοῖς θεοῖς δικαίως αιτειν, οὐκ ἐδέχετο τὰς σπονδάς, ἀλλ᾽ ἐνέβαλε καὶ πολλὴν ἀπορίαν καὶ ἔκπληξιν κατά τε τοὺς ἀγροὺς καὶ ἐν τῇ πόλει ἐποίησε. δειπνοποιουμένου δ᾽ αὐτοῦ ἐν τῇ Ἀργείᾳ τῇ πρώτῃ ἑσπέρᾳ, καὶ σπονδῶν τῶν μετὰ δεῖπνον ἤδη γιγνομένων, ἔσεισεν την γην ὁ θεός. καὶ οἱ μὲν Λακεδαιμόνιοι πάντες ὕμνησαν τὸν περὶ τὸν Ποσειδῶ παιᾶνα: οἱ δ᾽ ἄλλοι στρατιῶται ᾤοντο ἀπιέναι, ὅτι καὶ Ἆγις σεισμοῦ ποτε γενομένου ἀπήγαγεν ἐξ Ἤλιδος. ὁ δὲ Ἀγησίπολις εἰπὼν ὅτι εἰ μὲν μέλλοντος αὐτοῦ ἐμβάλλειν Ποσειδῶν σείσειε την γην, κωλύειν ἂν τον θεον απογορευειν αυτοις μη στρατευεσθαι ἐπεὶ δὲ ἐμβεβληκότος, νομίζοι τον θεον ἐπικελεύειν την στρατειαν: καὶ οὕτω τῇ ὑστεραίᾳ ημερα θυσάμενος τῷ Ποσειδῶνι ἡγεῖτο οὐ πόρρω εἰς τὴν χώραν.
Quando gli argivi si resero conto che non sarebbero stati in grado di impedire (l'avanzata), inviarono due araldi a chiedere una tregua. Agesipoli la rifiutò rispondendo che agli dei poteva non sembrare giusto chiedere di sostenerla (la tregua). Non accettava le libagioni ma li attaccò e produsse anche grande difficoltà e sgomento non solo nelle campagne ma anche nella città....(segue)