Ex eo, quantum cuique satis est, metiuntur homines divitiarum modum. Filiam quis habet, pecunia est opus; duas, maiore; pluris, maiore etiam; si, ut aiunt Danaum quinquaginta sint filiae, tot dotes magnam quaerunt pecuniam. Quantum enim cuique opus est, ad id accommodatur, ut ante dixi, divitiarum modus. Qui igitur non filias plures, sed innumerabiles cupiditates habet, quae brevi tempore maximas copias exhaurire possint, hunc quo modo ego appellabo divitem, cum ipse egere se sentiat? Multi ex te audierunt, cum diceres neminem esse divitem, nisi qui exercitum alere posset suis fructibus, quod populus Romanus tantis vectigalibus iam pridem vix potest. Ergo hoc proposito numquam eris dives ante, quam tibi ex tuis possessionibus tantum reficietur, ut eo tueri sex legiones et magna equitum ac peditum auxilia possis. Iam fateris igitur non esse te divitem, cui tantum desit, ut expleas id, quod exoptas. Itaque istam paupertatem vel potius egestatem ac mendicitatem tuam numquam obscure tulisti.
Infatti gli uomini valutano la misura della ricchezza secondo quanto è sufficiente a ciascuno. Chi ha una figlia, ha bisogno di denaro; chi ha due figlie, ha bisogno di maggior denaro; chi ha più di due figlie, ha bisogno ancor più di denaro; se, come dicono, uno come Danao ha 50 figlie, tante doti richiedono grande denaro. Infatti, la misura della ricchezza, come ho detto prima, è conforme a quanto serve a ciascuno. Dunque, in che modo io chiamerò ricco chi ha non più figlie, ma innumerevoli desideri, che possano in breve tempo consumare una grandissima ricchezza, sentendo lui stesso di essere povero?