Nullum enim vinculum ad astringendam fidem iure iurando maiores artius esse voluerunt. L. Manlio, cum dictator fuisset, M. Pomponius tribunus plebis diem dixit, quod is paucos sibi dies ad dictaturam gerendam addidisset; criminabatur etiam, quod Titum filium, qui postea est Torquatus appellatus, ab hominibus relegasset et ruri habitare iussisset. Quod cum audivisset adulescens filius negotium exhiberi patri, accurisse Romam et cum primo luci Pomponii domum venisse dicitur. Cui cum esset nuntiatum, qui illum iratum allaturum ad se aliquid contra patrem arbitraretur, surrexit e lectulo remotisque arbitris ad se adulescentem iussit venire. At ille, ut ingressus est, confestim gladium destrinxit iuravitque se illum statim interfecturum, nisi ius iurandum sibi dedisset se patrem missum esse facturum. Iuravit hoc terrore coactus Pomponius; rem ad populum detulit Manliumque missum fecit. Tantum temporibus illis ius iurandum valebat.

Gli antenati vollero che nessun legame fosse più vincolante di un giuramento per stringere un patto. A Lucio Manlio figlio di Aulo il tribuno della plebe Marco Pomponio assegnò il giorno della convocazione in giudizio, per il fatto che egli aveva aggiunto dei giorni per sè per sostenere la dittatura; era incriminato inoltre del fatto che aveva separato dal consorzio umano il figlio Tito, che in seguito fu chiamato Torquato, e di avergli ordinato di abitare in campagna. Dopo che il figlio giovinetto aveva sentito che aveva creato fastidio al padre, si dice che fosse accorso a Roma e che all'alba fosse andato a casa di Pomponio. Ed essendo stato annunciato ciò a costui, il quale pensava che quello arrabbiato avrebbe portato prove contro il padre a lui, si alzò dal letto e allontanati i giudici, ordinò al giovane di venire da lui. Ma quello non appena entrò, subito sguainò la spada e giurò che l'avrebbe ucciso all'istante se non gli avesse giurato che avrebbe fatto in modo che il padre fosse liberato. Pomponio costretto con questa minaccia giurò; spiegò al popolo, perché fosse necessario abbandonare la causa e liberò Manlio. Tanto valeva il giuramento quei tempi.