Illo tempore Segestanis maxima cum cura haec ipsa Diana, de qua dicimus, redditur; reportatur Segestam; in suis antiquis sedibus summa cum gratulatione civium et laetitia reponitur. Haec erat posita Segestae sane excelsa in basi, in qua grandibus litteris P. Africani nomen erat incisum eumque Carthagine capta restituisse perscriptum. Colebatur a civibus, ab omnibus advenis visebatur; cum quaestor essem, nihil mihi ab illis est demonstratum prius. Erat admodum amplum et excelsum signum cum stola; verum tamen inerat in illa magnitudine aetas atque habitus virginalis; sagittae pendebant ab umero, sinistra manu retinebat arcum, dextra ardentem facem praeferebat
In tale occasione, con la massima cura viene restituita ai Segestani proprio questa iDana cui ho accennato; viene riportata a Segesta, e ricollocata dov’era prima, tra la gioia e la congratulazione della popolazione. Questa era stata collocata, a Segesta, su un piedistallo piuttosto alto, sul quale era scolpito, a grandi lettere, il nome di P. Africano ed era minutamente riportato (su un’iscrizione il fatto che) egli (la) aveva restituita dopo la presa di Cartagine. Era venerata dagli abitanti, e contemplata da tutti i forestieri. Quando ero questore, nulla mi venne mostrato da loro prima (di questa statua). Era una statua enorme, con un mantello; ciononostante, era insita – in quella maestosità – l’età e l’aspetto di una vergine. Le frecce pendevano dalla spalla, teneva un arco con la sinistra, mentre con la destra portava innanzi (a sé) una fiaccola ardente.