Mi frater, mi frater, mi frater, quis putaverit me iratum esse tibi nec te videre voluisse ob hanc iracundiam? Ego tibi irascerer? Meus ille laudatus consulatus mihi eripuit te, liberos, coniugem, patriam, fortunas. Hoc velim tu reminiscaris. Ego te videre noluerim? Immo vero (invece) me a te videri nolui. Non enim vidisses fratrem tuum: non eum quem reliqueras, non eum quem tu noras, non eum quem flens ex patria discedentem salutaveras. Atque utinam me mortuum prius vidisses aut audisses! Utinam tibi et liberis meis dignitatem meam integram quasi hereditate reliquissem neque vos mecum in hanc nominis nostri ignominiam traxissem! Nunc, si potes, te erigas neve animo defeceris ubi cum inimicis nostris lactandum erit eorumque impetus repellendus. Ego diutius in hac vita esse non possum, si te animo defecisse viderem. Filiam meam et filiolum Ciceronem quid (a che) ego, mi frater, tibi commendem? Etiam Terentiam meam velim tuearis, mihique de omnibus rebus rescribas

Oh fratello mio, perché avevi pensato che io fossi adirato con te e non volessi vederti a causa di questa ira? Io dovrei essere arrabbiato con te? Mi è possibile adirarmi con te? Quel mio lodato ufficio di console mi tolse te, i figli, la moglie, la patria, la buona sorte. Questo vorrei che tu ricordassi. Veramente vedo che da te io non ebbi altro che gioie; al contrario tu da me amarezza, timore, dolore, solitudine. Io non avrei voluto vederti? Invece non volli essere visto da te. Infatti tu non avresti visto tuo fratello: non quello che tu avevi lasciato, non quello che tu conoscevi, non quello che mentre si allontanava dalla patria avevi salutato in lacrime. E almeno tu mi avessi visto morto già prima, o avessi avuto notizia della mia morte! Magari avessi lasciato come in eredità a te e ai miei figli la mia integra dignità e non avessi trascinato voi con me in questo disonore del nostro nome! Vorrei che tu proteggessi anche la mia Terenzia, e che mi tenessi informato di tutto.