Τω Κροισω τω των Λυδιων τυραννω εστι παιδιον καλον και αγατον αλλα αφωνον. Ο δε Κροισος αλλα μεν περι του παιδιου επιφραζεται, επι δε τους Δελφους εις τον χρησμον βαινει· η δε Πυθια τω Κροισω λεγει· "Νηπιε Κροισε, μη βουλου ακουειν την πολυευκτον φωνην του παιδιου σου. αυδησει γαρ εν ημερα ανολβω". Οτε δη η των Λυδιων χωρα υπο των Περσων αλισκεται, στρατιωτης Περσης τον Κροισον μελλειν αποκτεινειν· το δε παιδιον το αφωνον, οτε βλεπει τον στρατιωτην επιοντα προς τον Κροισον υπο του φοβου και του κακου ρηγνυσι την φωνην, λεγει δε· "Ανθρωπε, μη κτεινε τον Κροισον". Το μεν παιδιον ουτω πρωτον φθεγγεται, επειτα δε αει την φωνην αρρηκτον ιησι.