Interim respirare populus Romanus et quasi ab inferis emergere. Arma non erant: detracta sunt templis. Deerat iuventus: in sacramentum liberata servitia. Egebat aerarium: opes suas senatus in medium libens protulit. Eques secutus est exemplum imitataeque equitem tribus. Denique vix suffecere tabulae, vix scribarum manus, Laevinio Marcelloque consulibus, cum privatorum opes in publicum referrentur. Adversus hostem totiens victorem tam callidum, non virtute tantum, sed suis consiliis etiam pugnare oportebat. Prima redeuntis et (sic dixerim) revivescentis imperii spes Fabius fuit, qui novam de Hannibale victoriam commentus est, non pugnare. Hinc illi cognomen novum et rei publicae salutare Cunctator.
Frattanto il popolo Romano riprendeva fiato e quasi emergeva dagli inferi. Non c'erano armi: i templi erano stati spogliati. I giovani venivano a mancare: gli schiavi esonerata nel giuramento militare. Il tesoro dello Stato era in cattive acque: il senato ben disposto rese di pubblico dominio le proprie ricchezze. L'ordine equestre seguì l'esempio ed il popolo imitò l'ordine equestre. Alla fine a stento bastavano i registri, a stento le mani dei segretari, essendo consoli Levinio e Marcello, poiché si annotavano in pubblico le ricchezze dei privati. Occorreva combattere contro il nemico tante volte vincitore tanto astuto non soltanto per il valore, ma per i suoi piani.