Κόρε ἐπὶ πέτρας ἐκαθίζετο θαυμασίᾳ τῳ κάλλει καὶ Θέᾳ ὂμοια τοῖς μὲν κακοῖς ἀλγοῦσα φρόνημα δὲ γενναῖον ἀποφαίνουσα. Δαφνεν τὴν κεφαλὴν εστεφανουντο καὶ φαρέτραν ἐπὶ τῶν ὁμῶν καὶ τόξον τὸ λαιῷ βραχίονι ἔφερεν κάτω νεύουσα ἔφηβον προκειμοενον ἐθεᾶτο. Ὁ δὲ τραύμασι μὲν κατηξιζετο καὶ μικρὸν αναφεριν ἐφαίνετο ὥσπερ ἐξ ὑπνοῦ. τὸ νεανίου κάλλος ἔτι ἐξέλαμπεν καὶ οἱ οφτθαλμον τὴν κορεν ἔβλεπον. Ὁ δὲ ὁτὲ πνευμα συνελάμβανε λεπτῃ φωνῇ ἔλεγεν "Ω φίλῃ αληθῶς σῴζου ἡ τὸ σὸν φαντασμα ὅρῳ - δὲ υπερκρινετο" "ἐξ τῆς σὴς ἀναπνοῆς ἡ ψύχὴ ἐμὴ ἐξαρτᾶται εἰ σὺ ἔμψυχος εἰ καὶ ἐγὼ διατελεω βιοῦσα.