Ημερας δε γενομενης Αλεξανδρος εκελευσεν Περδικκαν και Πτολεμαιον και Λυσιμαχον εισελθειν προς αυτον. Ειπε δε ινα αλλος τις μη εισελθη συν αυτοις, αχρις αν διαθησεται. Εξαιφνης δε εκ των Μακεδονων εγενετο βοη και συνδρομη προς την αυλην του παλατιου Αλεξανδρου επι το ανελειν τους σωματοφυλακας αυτου, ει μη δειξωσιν αυτοις τον βασιλεα. Του δε Αλεξανδρου πυνθανομενου περι του θορυβου προσηλθεν αυτω Περδικκας και εδιδαξεν αυτω το λεγομενον υπο των Μακεδονων. Προσεταξε δε Αλεξανδρος την κλινην αυτου επαρθηναι εισ ενα τοπον, ωστε πασαν την δυναμιν των στρατευματων παραπορευομενην οραν αυτον και δι' ετερας θυρας εξαγειν. Ποιησαντος δε του Περδικκου τα προσταχθεντα υπο Αλεξανδρου του βασιλεως εισεπορευοντο οι Μακεδονες μονοι και εθεωρουν αυτον. Και ουκ ην ος ουκ εδακρυεν τηλικουτον βασιλεα Αλεξανδρον κατακειμενον κλινη ημιθανη.
Fattosi giorno Alessandro ordinò a Perdicca Tolomeo e Lisimaco di avvicinarsi a lui. Disse così affinché nessun altro si avvicinasse con loro, finché non avesse disposto. Improvvisamente dai Macedoni vennero grida e affluenza presso l’atrio del palazzo di Alessandro per uccidere le sue guardie del corpo, se non gli avessero fatto vedere il re. Quando Alessandro si informò del tumulto Perdicca si accostò a lui e gli spiegò quello che si diceva dai Macedoni. Alessandro ordinò che il suo letto fosse sollevato in un posto, in modo che camminando vicino tutta la potenza delle milizie lo vedano e conducano fuori per altre porte. Perdicca avendo eseguito gli ordini dal re Alessandro i soli Macedoni entrarono e lo videro. E non c’era chi non piangeva il così grande re Alessandro che giaceva a letto mezzo morto.