Adam, progenitor generis humani, primum genuit Cain, deinde fratrem eius Abel. Et fuit Abel pastor ovium et Cain agricola. Post multos dies Cain de fructibus terrae munera Domino donavit. Abel quoque obtulit munus de primogenitis gregis sui et de adipibus eorum et respexit Dominus ad Abel et ad munera eius, ad Cain vero et ad munera illīus non respexit. Iratusque est Cain vehementer et concĭdit vultus eius. Dixitque Dominus ad eum: «Quare maestus es et cur concĭdit facies tua? Nonne si bene egĕris, vultum attolles? Sin autem male, in foribus peccatum insidiabĭtur». Dixitque Cain ad Abel fratrem suum: «Egrediamur foras»; cumque essent in agro, consurrexit Cain adversus Abel fratrem suum et interfecit eum. Et Dominus dixit ad Cain: «Ubi est Abel frater tuus?». Qui respondit: «Nescio. Num custos fratris mei sum ego?». Dixitque ad eum: «Quid fecisti? Vox sanguinis fratris tui clamat ad me de agro. Nunc igĭtur maledictus eris super terram quae aperuit os suum et suscēpit sanguinem fratris tui de manu tua! Cum operatus eris eam, non dabit tibi fructus suos; vagus et profugus eris super terram». Dixitque Cain ad Dominum: «Maior est poena mea quam ut portem eam. Ecce eĭcis me hodie a facie terrae et a facie tua abscondar et ero vagus et profugus in terra; omnis igĭtur qui invenĕrit me occīdet me». Dixitque ei Dominus: «Nequaquam ita fiet (= accadrà), sed omnis qui occidĕrit Cain septŭplum punietur!». Posuitque Dominus Cain signum, ut non eum interficĕret omnis qui invenisset eum. Egressusque Cain a facie Domini habitavit in terra profugus ad orientalem plagam Eden.

Progenitore del genere umano, Adamo generò per primo Caino, poi suo fratello Abele. E Abele fu pastore di pecore e Caino contadino. Dopo molti giorni Caino dedicò al Signore doni votivi dei frutti della terra. Anche Abele offrì il dono dei primogeniti del suo gregge e del loro grasso e il Signore tenne in considerazione Abele ed i suoi doni, ma in verità non tenne in considerazione Caino ed i suoi doni. Caino si adirò grandemente ed il suo volto si avvilì. E il Signore gli disse: «Perché sei triste e perché la tua faccia è abbattuta? Forse che se avessi agito bene non solleveresti il tuo viso? Ma se invece male, nelle porte il peccato starà in agguato». E disse Caino ad Abele suo fratello: «Andiamo fuori»; e quando furono in campagna, Caino insorse contro Abele suo fratello e lo uccise. E il Signore disse a Caino: «Dov'è Abele, tuo fratello?». Egli rispose: «Non lo so. Sono forse il custode di mio fratello?». Gli disse: «Cosa hai fatto? La voce del sangue di tuo fratello grida a me dalla campagna. Ora dunque sarai maledetto sopra la terra che ha aperto la sua bocca ed ha ricevuto dalla tua mano il sangue di tuo fratello! Quando la lavorerai essa non ti darà i suoi frutti; sarai vagabondo e ramingo sopra la terra». Disse Caino al Signore: «La mia punizione è maggiore di quanto io possa sopportare. Ecco mi cacci oggi dalla faccia della terra e mi nasconderò dalla tua faccia e sarò vagabondo e ramingo sulla terra; chiunque quindi mi troverà mi ucciderà». Gli disse il Signore: «Ciò non accadrà mai, ma chiunque avrà ucciso Caino sarà punito sette volte tanto!». Il Signore pose un segno su Caino, affinché nessuno che l'avesse trovato lo uccidesse. Caino, allontanatosi dalla faccia del Signore, abitò profugo in un territorio all'oriente dell'Eden.