Caius Marcius cum copiis Coriolos it, oppidum cum animo obesedit atque expugnat: ob victoriam a Romanis cognominatur Coriolanus. Sed postea Coriolanus, quod plebeis ob superbiam invisus erat, Romam relinquebat et ad Volscos contendebat. Tum Coriolanus cum Volscorum militiis contra Romanos bellum gerebat; saepe proelio Romanos profligabat et fugabat. Deinde cum odio etiam ad Romanorum castra accedebat, quod Romam armis expugnare optabat. Statim Romani legatos ad Coriolanum mittebant et frustra per legatos venia petebatur. Postemo ob periculum Romani ad Coriolanum Veturiam et Volumniam, Coriolani matrem et uxorem, mittebant. Coriolanus praeclaras matronas videbat, copias inimica ab oppido removebat: ab armis recedebat et Coriolos remeabat. Ita Roma salva erat, sed Volsci Coriolanum necaverunt.
Caio Marcio si reca a Corioli con le truppe e, con coraggio, cinge d'assedio la città e la conquista; per via della vittoria, egli viene soprannominato dai Romani "Coriolano". Ma poi Coriolano, dato che, a causa della superbia, era malaccetto ai plebei, abbandonava Roma e si recava dai Volsci. A quel punto Coriolano, insieme alle milizie dei Volsci, combatteva una guerra contro i Romani, e vinceva e sbaragliava più volte i Romani in battaglia. In seguito, inoltre, si avvicinava con odio all'accampamento dei Romani, perché aspirava a espugnare Roma per mezzo delle armi. Immediatamente i Romani inviavano a Coriolano degli ambasciatori e, attraverso gli ambasciatori, era chiesta inutilmente indulgenza. Da ultimo, a causa del pericolo, i Romani inviavano a Coriolano Veturia e Volumnia, la madre e la moglie di Coriolano. Coriolano vedeva le illustrissime matrone, e portava via dalla città le truppe avversarie: si ritirava dalla guerra (lett. : "dalle armi") e faceva ritorno a Corioli. Così Roma era salva, ma i Volsci assassinarono Coriolano.