Tiiberius Graccus, cum in scipionis exercitu stipendia merert, brevi tempore omnibus suis aequalibus virtute et fortitudine praestitit. Nec tamen is fuit ut superbia elatus officiorum militarium et disciplinae oblivisceretur. Nam, cum quaestor ad numantiam oppugnandam missus esset, consule Caio Mancino, et tantum laudis cum apud suas copias tum apud hostes consecutus esset, ut ipse ab omnibus quasi dux haberetur, sempre plurimum reverentiae et officii in consulem praebuit. Cum autem Romani res male gessissent et ex hostibus indutias petere cogerentur, Numantini, Romanis et eorum duci diffisi, responderunt se nulli fidem praestituros nec foedus facturos nisi cum Tiberio Gracco. Nam patris eius fidem meminerant, qui secum firmam et diuturnam pacem composuerat, et sibi persuaserant filii animum non minus fidelem et aequum quam patris esse.
Tiberio Gracco, avendo prestato il servizio militare nell’esercito di Scipione, in breve tempo prevalse su tutti i suoi coetanei nella virtù e nella forza per coraggio e fortezza d’animo. Ma Né tuttavia lui era elevato per la superbia dei servizi militari e si dimenticava della disciplina fu a tal punto esaltato dalla superbia da dimenticarsi dei doveri militari e della disciplina. Infatti, quando fu mandato un come questore a espugnare i Numantini assediare Numanzia, dal console sotto il console Gaio Mancino, e dopo aver conseguito così tanta gloria sia presso le proprie truppe che presso i nemici affinché tanto che egli stesso da tutti come se avessero il comandate era considerato quasi il generale, praebuit semper in consulem plurimum reverentiae et officii. Quando al contrario poi i Romani interpretarono male la cosa gestirono male le cose e si ammassarono furono costretti dai nemici a chiedere una tregua, i Numantini, diffisi Romanis et duci eorum responderunt se prestituros fidem nulli nec facturos foedus nisi cum Tiberio Gracco. Infatti ricordavano la fedeltà di suo padre, che mise insieme aveva costruito con essi una pace solida e duratura, e persuasero si erano convinti che l’animo del figlio era non meno fedele e che era equo quanto giusto di quello del padre.