Cum inter Romanos et Albanos bellum fuisset exortum, ducibus Hostilio et Fufetio placuit rem paucorum certamine finire. Erant apud Romanos trigemini Horatii, tres apud Albanos Curiatii; quibus foedere icto concurrentibus statim duo Romanorum ceciderunt, tres Albani vulnerati. Unus Horatius quamvis integer, quia tribus impar erat, fugam simulavit et singulos per intervalla insequentes interfecit. Et cum spoliis onustus rediret, sororem obviam habuit, quae viso paludamento sponsi sui, qui unus ex Curiatiis erat, flere coepit. Frater eam occidit. Qua re apud duumviros condemnatus ad populum provocavit; ubi patris lacrimis condonatus ab eo expiandi gratia sub tigillum missus est; quod nunc quoque viae superpositum Sororium appellatur.

Essendo sorta una guerra tra i Romani e gli Albani, sotto i comandanti Ostilio e Fufezio, si decise di porre fine la vicenda con una gara tra pochi. Presso i Romani c’erano tre gemelli Orazi, tre Curiazi presso gli Albani; stretto un patto tra coloro che concorrevano subito due dei Romani morirono, i tre Albani feriti. Un solo Orazio benché integro, poiché tra i quali era incapace, simulò la fuga e uccise ad uno ad uno inseguendoli ad intervalli di tempo. Tornando carico delle spoglie, ebbe incontro la sorella, che visto il mantello militare del proprio sposo, che era uno dei Curiazi, cominciò a piangere. Il fratello la uccise. Per questo fatto dichiarato colpevole presso i diunviri si appellò al popolo; quando perdonato per le lacrime del padre da lui fu mandato per espiare sotto il travicello; quello imposto sulla via anche oggi si chiama giogo delle Sorelle.