Probus vilicus ligna caedit in rivi ripis. Ascia tamen in aquam cadit, descendit et sub undis iacet. Vilicus, maestus, in Ripa sedet et lacrimat. Mercurius spectaculum videt, de Caelo devolat, in rivum se mergit. Emergit deus et vilico non deperditam asciam, sed argenteam dat et dicit: "ecce ascia, Tene!" Sed respondet probus vilicus: Gratias ago multas, domine, sed argenteam asciam non possideo. Iterum Mercurius se mergit et asciam extrahit auream, sed vilicus rursus respondet asciam miriam esse, sed argenteas vel aureas ascias dominis, non vilicis esse. Tertio Mercurius se mergit, extrahit ferream asciam et vilico praebet. "Ecce ascia nota!" exclamat vilicus. Mercurius, laetus, probo vilico non solum asciam ferream reddit, sed donar etiam argenteam acque auream.
Un misero contadino taglia la legna sulle rive del fiume. Tuttavia l'ascia cade nell'acqua discende sotto le onde. Il contadino triste si siede sulla riva e piange. In cielo Mercurio vede la scena, scende dal cielo, si immerge nel fiume. Balza fuori dall'acqua con un'ascia aurea e dice al contadino: " L'ascia è tua: tieni!" "Ti ringrazio, o padre ma non è mia". Per la seconda volta il dio si immerge nel fiume e tira fuori una d'argento e il contadino di nuovo rispose: "Questa ascia è bella ma non è mia". Per la terza volta il dio si immerge ed estrae un'ascia ferrea e la offre al contadino. " Questa è veramente mia!" esclama il contadino. Il dio, lieto per l'onesta risposta, restituisce l'ascia ferrea, dona anche l'argentea e l'ascia d'oro.