In Graecia multi fuerunt qui, cum ipsi doctrina et ingeniis abundarent, a re autem civili et a negoriis animi quodam iudicio abhorrerent; quorum princeps Socrates fuit. Is, cuius ingenium variosque sermones immoratalitati scripsit suis Plato tradidit, cum ipse litteram nullam reliquisset, omnium eruditorum tetstimonio totiusque iudicio Graeciae cum prudentia et acumine et vetustate et sublimitate, tum vero eloquentia, varietate, copia, quam se cumque in partem dedisset, omnium fuit facile princeps. Cum autem essent plures orti fere a Socrate, quod ex illius variis et diversis et in omnem partem diffusis disputationibus alius aliud aprrehenderat, proseminatae sunt quasi familiae dissentientes inter se et multum disiunctae et dispares, cum tamen omnes se philosophi Socraticos et dici vellent et esse abitrarentur.

In Grecia ci furono molti, i quali, pur essendo ricchi di cultura ed ingegno, tuttavia si tennero lontani dagli impegni e le faccende statali. Il principale tra questi fu Socrate. Egli, il cui ingegno e gli svariati discorsi Platone destinò all'immortalità con le sue opere, pur non avendo lasciato alcuno scritto, a testimonianza di tutti gli eruditi ed a giudizio dell'intera Grecia, sia con la saggezza, l'acume, la vecchiaia e la sublime bravura, sia con l'eloquenza, la varietà ed abbondanza degli argomenti, dedicatosi a queste cose, facilmente fu il primo di tutti. Poiché vi erano molti usciti dalla scuola di Socrate, avendo appreso chi un concetto chi un altro dalle sue varie e diverse dispute che abbracciavano ogni argomento, nacquero tanti gruppi tra loro disgiunti e inconciliabili, volendo tuttavia essere chiamati tutti filosofi socratici e credendo di esserlo