A domiciliis nostris altissimus, omnia cingens et coërcens, est caeli complexus: qui aether vocatur, extrema ora et determinatio mundi, in quo cum admirabilitate maxima igneae formae cursus ordinatos definiunt. E quibus sol, cuius magnitudine multo terra superatur, circum eam ipsam volvitur, isque oriens et occidens diem noctemque conficit. Luna autem, quae est (ut ostendunt mathematici) maior quam dimidia pars terrae, in iisdem spatiis vagatur quibus sol; et eam lucem, quam a sole accepit, mittit in terras; et varias ipsa lucis mutationes habet. Iisdem spatiis eae stellae, quas vagas dicimus, circum terram feruntur eodemque modo oriuntur et occidunt. Sequitur stellarum inerrantium maxima multitudo, quae ex notarum figurarum similitudine nomina invenerunt.
Dalle nostre abitazioni la sfera celeste e altissima, cingendo e richiudendo tutte le cose: questo chiamato Etere, estremo margine e confine del mondo, dove con grande meraviglia le figure di fuoco fissano un percorso ordinato. Tra di esse il sole, da la cui grandezza la terra e superata di molto, ruota intorno, e levandosi e calando fa il giorno e la notte. La luna invece, che e (come sostengono i matematici) grande quanto meta parte della terra, si muove negli stessi spazi del sole, e questa luce che riceve dal sole la manda sulle terre e lei stessa ha vari e mutazioni di luce. In questi spazi le stelle, che chiamiamo vaganti, girano intorno alla terra nello stesso modo che nascono e tramontano. Segue la grandissima moltitudine delle stelle chiamate fisse, le quali trovarono il loro nome dalla similitudine di note figure.