Μυία έν τη θερινή ώρα περιπέτεται, χαίρει και λέγει «Βασίλεια είμι της γης δια την εύγένειαν». Άλλά έξ απροσδόκητου εμπίπτει εις τάς έπιβουλάς της αράχνης, δείδει και βοήθειαν θέλει. Ή δέ μέλισσα ακούει την της μυίας βοήν και κεφαλήν σείει και την μυιαν διδάσκει «Ουκ έν τη ευγένεια ή ευδαιμονία εστίν, άλλά έν τή σωφροσύνη, έν τή φιλεργία και έν τή εγκράτεια. Αί άρεταί τήν άσφάλειαν και τήν ήσυχίαν τής ψυχής παρέχουσιν».