Ενθα δη και Αλεξανδρω ξυντριβεται το δορυ εν τη μαχη· ο δε Αρετην ητει δορυ ετερον, αναβολεα των βασιλικων· τω δε και αυτω πονουμενω συντετριμμενον το δορυ ην, ο δε τω ημισει κεκκασμενου του δορατος ουκ αφανως εμαχετω, και τουτο δειξας Αλεξανδρω αλλον αιτειν εκελευε· Δημαρατος δε, ανηρ Κορινθιος, των αμφ' αυτον εταιρων διδωσιν αυτω το αυτου δορυ. Και ος αναλαβων και ιδων Μιτριδατην τον Δαρειου γαμβρον πολυ προ των αλλων προιππευοντα και επαγοντα αμα οι ωσπερ εμβολον των ιππεων, εξελαυνει και αυτος προ των αλλων· και παισας ες το προσωπον τω δορατι καταβαλλει τον Μιτριδατην
Alessandro spezzò la lancia nella battaglia; chiese quindi un’altra lancoa ad Arete, staffiere delle stalle reali; ma anche a questo, molto provato, la lancia si era rotta, ma costui combatteva non senza onore con la metà della lancia spezzata, e dopo averla mostrata ad Alessandro, lo invitò a chiederla ad un altro; allora, Demarato, uomo di Corinto, uno dei compagni vicini a lui, gli offre la sua lancia. Ed egli, dopo averla afferrata e dopo aver notato che Mitridate, il genero di Dario, cavalcava molto avanti agli altri e conduceva con lui un drappello di cavalieri, si spinse pure lui avanti agli altri e abbatté Mitridate dopo averlo colpito in volto con la lancia.