Alessandro vuole attraversare il Granico
VERSIONE DI GRECO di Arriano
TRADUZIONE dal libro gymnasion
Ricerca del testo facilitata
Αλεξανδρος μεν την στρατιαν πασαν συνεταττεν ως μαχουμενος· Παρμενιων δε προσελθων λεγει Αλεξανδρω ταδε· «Εμοι δοκει, βασιλευ, αγαθον ειναι εν τω παροντι καταστρατοπεδευσαι επι τη οχθη του ποταμου ως εχομεν. Τους γαρ πολεμιους ου δοκω τολμησειν πολυ τω πεζω λειπομενους πλησιον ημων αυλισθηναι, και ταυτη παρεξειν εωθεν ευπετως τω στρατω διαβαλειν τον πορον υποφθασομεν γαρ αυτοι περασαντες πριν εκεινους ες ταξιν καθιστασθαι. Νυν δε ουκ ακινδυνως μοι δοκουμεν επιχειρησειν τω εργω, οτι ουχ οιον τε εν μετωπω δια του ποταμου αγειν τον στρατον. Πολλα μεν γαρ αυτου οραται βαθεα, αι δε βχθαι αυται ορας οτι υπερυψηλοι και κρημνωδεις εισιν ημιν ατακτως τε ουν και κατα κερας εκβαινουσιν επιθησονται ες φαλαγγα ξυντεταγμενοι των πολεμιων οι ιππεις· και το πρωτον σφαλμα ες τε τα παροντα χαλεπον και ες την υπερ παντος του πολεμου κρισιν σφαλερον αν ειη». Αλεξανδρος δε· «Ταυτα μεν, » εφη, «ω Παρμενιων, γιγνωσκοτ αισχυνομαι δε, ει τον μεν Ελλησποντον διεβην ευπετως, τουτο δε, σμικρον ρευμα, - ουτω τω ονοματι τον Γρανικον εκφαυλισας, - ειρξει ημας το μη ου διαβηναι. Και τουτο ουτε προς της δοξης Μακεδονων ουτε προς της εμης ες τους κινδυνους οξυτητος ποιουμαι· αποθαρρησειν τε δοκω τους Περσας ως αξιομαχους Μακεδοσιν οντας, οτι ουδεν αξιον του σφων δεους εν τω παραυτικα επαθον».
testo greco originale
Ἀλέξανδρος μὲν τὴν στρατιὰν πᾶσαν συνέταττεν ὡς μαχουμένους. Παρμενίων δὲ προσελθὼν λέγει Ἀλεξάνδρῳ τάδε. Ἐμοὶ δοκεῖ, βασιλεῦ, ἀγαθὸν εἶναι ἐν τῷ παρόντι καταστρατοπεδεῦσαι ἐπὶ τοῦ ποταμοῦ τῇ ὄχθῃ ὡς ἔχομεν. τοὺς γὰρ πολεμίους οὐ δοκῶ τολμήσειν πολὺ τῷ πεζῷ λειπομένους πλησίον ἡμῶν αὐλισθῆναι, καὶ ταύτῃ παρέξειν ἕωθεν εὐπετῶς τῷ στρατῷ διαβαλεῖν τὸν πόρον. ὑποφθάσομεν γὰρ αὐτοὶ περάσαντες πρὶν ἐκείνους ἐς τάξιν καθίστασθαι. νῦν δὲ οὐκ ἀκινδύνως μοι δοκοῦμεν ἐπιχειρήσειν τῷ ἔργῳ, ὅτι οὐχ οἷόν τε ἐν μετώπῳ διὰ τοῦ ποταμοῦ ἄγειν τὸν στρατόν. πολλὰ μὲν γὰρ αὐτοῦ ὁρᾶται βαθέα, αἱ δὲ ὄχθαι αὗται ὁρᾷς ὅτι ὑπερύψηλοι καὶ κρημνώδεις εἰσὶν αἳ αὐτῶν. ἀτάκτως τε οὖν καὶ κατὰ κέρας, ἧπερ ἀσθενέστατον, ἐκβαίνουσιν ἐπικείσονται ἐς φάλαγγα ξυντεταγμένοι τῶν πολεμίων οἱ ἱππεῖς. καὶ τὸ πρῶτον σφάλμα ἔς τε τὰ παρόντα χαλεπὸν καὶ ἐς τὴν ὑπὲρ παντὸς τοῦ πολέμου κρίσιν σφαλερόν. Ἀλέξανδρος δέ, ταῦτα μέν, ἔφη, ὦ Παρμενίων, γιγνώσκω. αἰσχύνομαι δέ, εἰ τὸν μὲν Ἑλλήσποντον διέβην εὐπετῶς, τοῦτο δέ, σμικρὸν ῥεῦμα, - οὕτω τῷ ὀνόματι τὸν Γράνικον ἐκφαυλίσας, - εἴρξει ἡμᾶς τὸ μὴ οὐ διαβῆναι ὡς ἔχομεν. καὶ τοῦτο οὔτε πρὸς Μακεδόνων τῆς δόξης οὔτε πρὸς τῆς ἐμῆς ἐς τοὺς κινδύνους ὀξύτητος ποιοῦμαι. ἀναθαῤῥήσειν τε δοκῶ τοὺς Πέρσας <ὡς> ἀξιομάχους Μακεδόσιν ὄντας, ὅτι οὐδὲν ἄξιον τοῦ σφῶν δέους ἐν τῷ παραυτίκα ἔπαθον.
TRADUZIONE
Allora, Alessandro dispose tutto l'esercito in formazione di combattimento. Ma Parmenione avvicinatosi disse ad Alessandro: «Sembra a me decisione più opportuna, o re, accamparci sul momento, così come stiamo, lungo la sponda del fiume. Non credo che i nemici oseranno, inferiori come sono per numero di fanti, accamparsi vicino a noi; perciò, domani, sul far dell'alba, sarà facile per il nostro esercito passare il fiume: faremo prima noi a compiere la traversata che loro a schierarsi di nuovo per la battaglia. Ora, invece, mi sembra che non senza pericolo ci accingeremo a quest'impresa, poiché non è possibile guidare l'esercito attraverso il fiume mantenendo lo schieramento in linea: in molti punti si vede che l'acqua è profonda e le coste, come tu stesso puoi osservare, sono alte e in qualche tratto scoscese. Emergendo dall'acqua in modo disordinato e in colonna — è la formazione più debole -, la cavalleria nemica schierata assalirà la falange; e questo disastro iniziale sarà grave sul momento e per l'esito di tutta la guerra dannoso». Alessandro rispose: «So bene tutto ciò, Parmenione; ma provo vergogna al pensiero che, dopo aver traversato facilmente l'Ellesponto, questo fiumiciattolo - con questo dispregiativo sminuiva il Cranico - ci impedirà di passare così come ci troviamo. Sarebbe un comportamento indegno sia del prestigio dei Macedoni, sia della mia velocità nell'affrontare i pericoli. Inoltre, penso che i Persiani prenderanno coraggio, ritenendosi pari ai Macedoni nel combattere, dato che per il momento non hanno subito nulla che giustifichi il loro timore».