Έγώ δε καί Θραανλοχος τοααύτην φιλίαν παρά των πατερων παραλαβόντες οαην όλίγω προτιρον διηγηαάμην ετι μείζω της ύπαρχοναης αντην έποιήααμεν εως μεν γάρ παίδες ημεν περί πλέονος ημάς αντούς ηγουμε&α η τους αδελφούς καϊ οντε &νοίαν οΰτε ϋεωρίαν οντ άλλην εορτήν ον δεμίαν χωρίς άλλήλων ήγομεν έπειδή δ άνδρες έγενόμε&α ονδεν πώποτ έναντίον ημϊν αντοϊς έπραξαμεν αλλάκαϊτών Ιδίων έκοινωνουμεν καϊ προς τά της πόλεως ομοίως διεκεί με&α και φίλοις καϊ ξένοις τοϊς αύτοϊς έχρώμε&α και τΐ δει λέγειν τάς οίκοι χρήαεις άλλ ονδε φνγόντες άπ άλλήλων ηξιώααμεν γενέα&αι το δε τελενταϊον φ&όη ίοχόμενον ντον καϊ πολύν χρόνον άα&ενήααντα καϊ τον μεν άδελφοϋ Σωπόλιδος αντω πρότερον τετελεντηκότος της δε μητρος και της αδελφής οΰπω παροναών μετά τοβα ύ ι ερημίας γενόμενον οντως έπιπόνως και καλώς αντόν έ&εράπεναα ωςτ έκεϊνον μή νομίζαν άξίαν μοι δύναα&αι χάριν αποδοϋ ναι των πεπραγμένων ομως δ ούδεν ίνέλιπεν αλλ έπειδή πονήρως διέκειτο και ονδεμίαν έλπίδα εέχε τον βίον πα ρακαλέαας μάρτνρας νϊόν μ έποιήαατο καϊτην άδελφήν την ίαντοϋ καέ την ονοίαν ΐδωκεν καί μοι λάβε τάς δια&ήκας
Io poi, e Trasiloco, avendo dai padri ricevuta un' amicizia tale, quale ho narrato poco fa, la rendemmo ancora maggiore, di quello che già era. E in vero, finché fummo giovinetti, ci stimammo piu ché fratelli, e separatamente l'uno dall'altro) non celebrammo né sacrificio, né spettacolo, né alcun'altra festa. In seguito giunti ad età virile, non facemma mai nulla l'un contro l'altro; m e rendemmo i beni privati comuni, e fummo allo stesso modo animati verso la città. Ma che fa egli mestieri il ragionare della dimestichezza, che avemmo mentre eravamo alla patria, quando neppure esuli volemmo l'uno dall'altro essere divisi? In fine essendo egli consumato da tisichezza, e avendo dovuto giacere lungo tempo infermo; e Sopolide il fratello essendo morto prima, la madre e la sorella non essendo ancora presenti, trovandosi in sì grande abbandono, con tale travaglio ed amore io ebbi cura di lui, ch'egli credea di non poter rendermi degno guiderdone per quello, ch'io avea fatto. Pur nondimeno nulla omise, e dacché vide peggiorare il male, e niuna speranza rimanergli di vita, chiamati a sé testimonj, m'adottò per figlio, e mi diede sua sorella, e i suoi beni. Prendimi il testamento.