Cum Graeci, equi lignei dolo, Troiam capiunt atque incendunt, Aeneas (=Aeneae), Anchisis (=di Anchise) deaeque Veneris (=Venere) filius, cum patre (=padre) parvoque filio Ascanio Troia fugit. Primum (avv. ) ob iram deorum dia cum comitibus (=compagni) suis per pelagus peragrat, deinde in Africam, apud reginam Didonem (=Didone) pervenit; inde ad Siciliam contendit, denique in Latium pervenit. Ibi Latinus, Latinorum rex (=re), benigne virum (=l’eroe) Troianum accipit, cui (=al quale) filiam suam Laviniam in matrimonium promittit. Tunc Turnus (=Turno), Rutulorum rex, iniuria iratus – nam sponsus Laviniae erat -, matrimonio obstat (=si oppone) et bellum contra Troianos movet. Troiani diutino bello Rutulos superant et Turnus ab Aenea necatur. Itaque Aeneas Laviniam in matrimonium ducit (=condurre in matrimonio) et oppidum Lavinium condit. Postea Ascanius, eius filius, Lavinium relinquit et in Latio Albalongam, novum oppidum, condit.
Quando i Greci, con (=grazie a) l’inganno del cavallo di legno, conquistano e incendiano Troia, Enea, figlio di Anchise e della dea Venere, fugge da Troia con il padre e con il figlioletto Ascanio. Dapprima, a causa dell’ira degli dei, a lungo erra attraverso il mare con i suoi compagni, in seguito giunge in Africa, presso la regina Didone; poi si dirige verso la Sicilia e infine arriva in Lazio. Lì Latino, re dei Latini, accoglie benevolmente l’eroe troiano, al quale promette in matrimonio sua figlia Lavinia. Allora Turno, re dei Rùtuli, adirato per l’oltraggio – infatti era il promesso sposo di Lavinia-, si oppone al matrimonio e comincia la guerra contro i Troiani. I Troiani in una lunga guerra sconfiggono i Rutili e Turno viene ucciso da Enea. E così Enea sposa (conduce in matrimonio) Lavinia e fonda la città di Lavinio. In seguito Ascanio, suo figlio, lascia Lavinio e in Lazio fonda una nuova città: Alba Longa.