Socrates atheniensis, qui apollinis oraculo sapientissimus hominum iudicatus est, sua ipsa sapientia cuivis iniciebat admirationem sui. is, cum ab utroque parente bonos mores accepisset, vitam tam honeste ac sapienter egit ut ad clarissimum gloriae lumen pervenerit. neque immerito: nam cum eruditissimus quisque in disputationibus caecis erraret mensurasque solis ac lunae et ceterorum siderum loquacibus magis quam certis argumentis explicaret, ille primus ab his erroribus animum suum abduxit et intima condicionis humanae exquisivit adeo, ut vitae magister optimus etiam nunc existimetur. ferunt eum cotidie cives sic monuisse: "a deis immortalibus petite bonum, quia ii tantum sciunt quid unicuique nostrum utile sit".

Socrate l'ateniese, che allora dall'oracolo di Apollo venne giudicato il più saggio tra gli uomini, per la sua stessa sapienza poneva la sua ammirazione. Quello, avendo ricevuto i buoni costumi da entrambi i genitori, condusse la sua vita così onestamente e sapientemente da giungere al lume assai illustre della gloria. E non ingiustamente: infatti errando qualunque eruditissimo nei ciechi discorsi e spiegando le misure del sole e della luna e degli altri astri con argomenti più loquaci che certi, quello per primo tolse il suo animo da questi errori e gli aspetti più profondi della condizione umana tanto che ancora oggi è considerato un ottimo maestro di vita. egli invece giudicava che bisognasse chiedere agli dei immortali il bene poiché soltanto loro sanno che cosa sia utile per ognuno.