Proca, Albanorum rex, duos filios, Numitorem et Amulium habuit. Is de vita decessurus Numitori, qui maior (maggiore) erat, regnum reliquit; sed Amulius, fratre expulso, regnum occupavit; deinde, ut Numitorem subole privaret, Rheam Silviam, eius filiam, Vestae sacerdotem (sacerdotessa) fecit. Sed deus Mars, amore virginis captus, cum ea (con lei) se (si) coniunxit et Rhea Romulum Remumque peperit. Tum Amulius Rheam in vincula coniecit, geminos in alveum (cesta) imposuit et in Tiberim, qui tunc forte (avv) exundaverat, obiecit ut parvuli in flumine mortem invenirent. Sed aqua recedens eos in sicco reliquit. Tum ibi nemo (nessuno) habitabat, quia vastae solitudines erant. Lupa solum, quae ad flumen bibitura descendebat, puerorum vagitus audivit et accurrit; eos lingua lambuit et lactavit ne parvuli frigore fameque perirent

Proca, re degli Albani, ebbe due figli, Numitore e Amulio. Egli, sul punto di morire, lasciò il regno a Numitore che era il figlio maggiore; ma Amulio, espulso il fratello, occupò il regno; poi, per privare Numitore di discendenti, fece Rea Silvia, sua figlia, sacerdotessa delle Vestali. Ma il dio Marte, preso d'amore per la vergine, si unì con lei e Rea Silvia partorì Romolo e Remo. Allora Amulio gettò in prigione Rea, mise i neonati nella cesta e li gettò nel Tevere, che aveva straripato per caso, affinché morissero nel fiume. Ma l'acqua, ritirandosi, li lasciò sulla riva. Infatti là non ci abitava nessuno, perché c'erano immensi deserti. Soltanto una lupa che discendeva al fiume per dissetarsi sentì il pianto dei bambini e accorse, li leccò con la lingua e li allattà affinché i bambini non morissero di freddo e di fame.