Laocoonte e il cavallo di Troia versione greco Apollodoro
Ότε ήμερα δέ γίγνεται, οί Τρώες το των Ελλήνων στρατύπεδον ερημον θεάονται καί πιστεύουσι τη των Δαναών φυγή' μακάριοι δέ άναφέρουσι τον ϊππον εις την πόλιν. Κασάνδρα δέ λέγει ένοπλον εν αύτω' δύναμιν είναι καΐ προσέτι Λαοκόων ό μάντις* οί μέν βούλονται κατακαίειν τον ϊππον, οί δέ βάραθρον βάλλειν βούλονται δέ οί Τρώες αυτόν2 έάειν ώς θείον ανάθημα και έρχονται έπί θυσίαν. Απόλλων δέ αύτοΐς3 σημειον έπιπέμπεί' δύο γαρ δράκοντες διέρχονται δια της θαλάσσης εκ των πλησίον νήσων και τους Λαοκόωντος υιούς κατεσθίουσιν.
Quando si fa giorno, i Troiani vedono l’esercito dei Greci abbandonato e credono alla fuga dei Danai: felici portano il cavallo in città. Ma Cassandra dice che in esso c’è un esercito armato e altresì il sacerdote Laocoonte: mentre alcuni vogliono bruciare il cavallo, altri (vogliono) gettar(lo) nel baratro; i Troiani vogliono lasciarlo come dono votivo divino e giungono al sacrificio. Ma Apollo manda loro un segno: infatti due draghi passano attraverso il mare dalle isole vicine e mangiano i figli di Laocoonte.