Ή μεν εσπέρα ήκει, αϊ δέ κόραι ούκετι παίζουσι τη σφαίρα παρά ταΐς πηγαΐς της ϋλης ούτε σκιρτώσι έκ των πετρών ούτε χορεύουσι σύν τη τίτθη' νυν τάς κόρας ή τίτθη εις την αύλήν πάλιν άγει αϊ κόραι ιλαρώς μετά παιδιών καϊ κραυγών εις την αύλήν ήκουσι- βασίλεια ή μήτηρ αυτών έστί. Έν τή αύλη ή μέν βασίλεια σύν χαρα μένει τάς κόρας και πολλάκις έπι ταΐς θύραις έστί, αί δέ θεράπαιναι ταΐς κόραις την τροφήν καί τάς εύνάς παρασκευάζουσν εσπέρας γαρ αί κόραι δειπνοΰσι (= δειπνέουσι), νύκτωρ δέ καθεύδουσι.
Giunge la sera, le fanciulle non giocano più con la palla vicino al bosco, né saltellano dalle rocce né danzano con la balia, ora la balia conduce le fanciulle di nuovo verso la dimora. Le fanciulle allegramente con bambini e con grida vanno verso casa. La loro madre è una regina. Nella dimora la regina con gioia attende le fanciulle e spesso è presso le porte. Le ancelle preparano alle fanciulle il cibo ed i letti infatti la sera le fanciulle mangiano, mentre di notte dormono.