Έν τῷ μέν πεδίῳ πρὁ τῆς ’Ιλίου δεινή ἦν ή μάχη· αί δ’ Ίλιακαί γεραιαί είς τό τῆς Άθηνᾶς ναόν συνήρχοντο, καλόν πέπλον παρεῖχον καί τήν θεάν έλίσσοντο. Ώς δ’ ό Ἓκτωρ είς τήν "Ιλιον είσήρχετο. αί Ιλιακαί ἃλοχοι τήν τῶν στρατιωτῶν τύχην λυπηρῶς έπυνθάνοντο. ’Έπειτα δε ό Ἓκτωρ είς τόν δόμον ἒτρεχεν, άλλα τήν Άνδρομάχην ούχ ηὒρισκεν· ή δε γάρ σύν τῷ παιδίῳ καί τή τιθήνῃ έν γόοις καί φόβῳ έπί τῷ πύργῳ ἒμενεν. Ὄτε δ’ ’Έκτωρ είς τάς Σκαιας πυλας ἧκεν, ή ἃλοχος ἐναντία ἒτρεχεν σύν τῷ παιδίῳ· τό δέ νήπιον ἦν καί ἃστρῳ καλῷ όμοῖον. Ό μέν "Εκτωρ είς τό παιδίον σιωπῇ προσέβλεπεν, ή δ' ’Ανδρομάχη έδάκρυεν.
Nella pianura davanti a Troia era la terribile battaglia; le donne anziane Troiane si radunavano al tempio di Atena, offrivano un bel peplo e avvolgono la dea. Quando Ettore entrava a Troia, le mogli Troiane venivano a sapere con dolore la sorte dei soldati. Poi Ettore correva a casa, ma non trovava Andromaca; ella infatti col bambino e la nutrice aspettavano in pianti e paura sulla torre. Quando Ettore si recava alle porte Scee, la moglie correva incontro col bambino; l'infante era anche come una bella stella. Mentre Ettore guardava verso il bambino in silenzio, Andromaca, invece, piangeva.
(By Stuurm)