IL RITROVAMENTO DI CLOE
VERSIONE DI GRECO di Longo Sofista
Testo greco originale
Εἰς τοῦτο τὸ νυμφαῖον ὄϊς ἀρτιτόκος συχνὰ φοιτῶσα δόξαν πολλάκις ἀπωλείας παρεῖχε. Κολάσαι δὴ βουλόμενος αὐτὴν καὶ εἰς τὴν πρότερον εὐνομίαν καταστῆσαι, δεσμὸν ῥάβδου χλωρᾶς λυγίσας ὅμοιον βρόχῳ τῇ πέτρᾳ προσῆλθεν, ὡς ἐκεῖ συλληψόμενος αὐτήν. Ἐπιστὰς δὲ οὐδὲν εἶδεν ὧν ἤλπισεν, ἀλλὰ τὴν μὲν διδοῦσαν πάνυ ἀνθρωπίνως τὴν θηλὴν εἰς ἄφθονον τοῦ γάλακτος ὁλκήν, τὸ δὲ παιδίον ἀκλαυτὶ λάβρως εἰς ἀμφοτέρας τὰς θηλὰς μεταφέρον τὸ στόμα καθαρὸν καὶ φαιδρόν, οἷα τῆς ὄϊος τῇ γλώττῃ τὸ πρόσωπον ἀπολιχμωμένης μετὰ τὸν κόρον τῆς τροφῆς. Θῆλυ ἦν τοῦτο τὸ παιδίον, καὶ παρέκειτο καὶ τούτῳ σπάργανα γνωρίσματα· μίτρα διάχρυσος, ὑποδήματα ἐπίχρυσα, περισκελίδες χρυσαῖ.
Testo greco per ricerca facilitata senza accenti
Εις τουτο το νυμφαιον οις αρτιτοκος συχνα φοιτωσα δοξαν πολλ ακις απωλειας παρειχε. Κολασαι δη βουλομενος αυτην και εις την προτερον ευνομιαν καταστησαι, δεσμον ραβδου χλωρας λυγισας ομοιον βροχω τη πετρα προσηλθεν, ως εκει συλληψομενος αυτην. Επιστας δε ουδεν ειδεν ων ηλπισεν, αλλα την μεν διδουσαν πανυ ανθρωπινως την θηλην εις αφθονον του γαλακτος ολκην, το δε παιδιον ακλαυτι λαβρως εις αμφοτερας τας θηλας μεταφερον το στομα καθαρον και φαιδρον, οια της οιος τη γλωττη το προσωπον απολιχμωμενης μετα τον κορον της τροφης. Θηλυ ην τουτο το παιδιον, και παρεκειτο και τουτω σπαργανα γνωρισματα: μιτρα διαχρυσος, υποδηματα επιχρυσα, περισκελιδες χρυσαι.
TRADUZIONE
In questo luogo consacrato alle Ninfe si recava a più riprese una pecora che aveva partorito da poco, così da far credere spesso al pastore di averla perduta. Volendo dunque punirla e ricondurla, come un tempo, all'ordine, Driante, piegato un verde giunco a guisa di cappio, si avvicinò al roccione, nella speranza di sorprendervi l'animale. Una volta oltrepassata la soglia, però, non vide nulla di quel che s'aspettava; piuttosto, si trovò di fronte la pecora che, proprio come una donna, porgeva le mammelle da cui succhiare latte in abbondanza, e il neonato che, senza un vagito, portava avidamente da un capezzolo all'altro la bocca pulita e lucente, poiché la pecora, quando il piccino si mostrava sazio, gli leccava il viso con la lingua. Si trattava di una femminuccia, e anche accanto a lei giacevano fasce, oggetti di riconoscimento, una cuffia intessuta d'oro, scarpette dorate e cerchietti per le caviglie ancora in oro.