Ο μεν γεωργος μετα πονυ εν τοις αγροις τον βιον αγει και παρα θεου ευχεται τον ηλιον η τον ομβρον η την δροσον και καλους τους ιππους και αφθονους τους καρπους. Ο δε στρατιωτης εν τω πολεμω και εν τοις κινδυνοις αιτεει (αιτει) τον μισθον της ανδρειας και την πολεμιων ητταν, ο δε ιατρος τοις νοσεροις την τελευτην του νοσου. Ο δε διδασκαλος αιτεε μαθητας αγαθους και σπουνδαιους, ο δε ναυτης εν τω ποντω τον αγαθον ανεμον και την καλην τελευτην του πλου.
Il contadino trascorre la vita nei campi con fatica e chiede agli dei il sole o la pioggia o rugiada e bei cavalli e frutti generosi. Invece il soldato nella guerra e nei pericoli chiede il compenso del coraggio e della sconfitta dei nemici mentre il medico invece (chiede) per i malati la sconfitta (la morte) della malattia. Il maestro chiede allievi buoni e seri, il marinaio nel mare (chiede) un (buon) favorevole vento e la fine della navigazione