Adulescenti, qui veterum verborum cupidissimus erat et plurimas voces priscas et ignotas in cotidianis communibusque sermonibus expromebat, Favorinus philosophus sic dixit: «Nonne Curius et Fabricius et Coruncanius, antiquissimi ac clarissimi ac maximi viri, plana et lucida verba cum suis dicebant? Num Auruncorum aut Sicanorum aut Pelasgorum, qui primi coluerunt Italiam, verba dixerunt? Utrum illi optimi viri, de quibus antea dixi, verba prisca atque ignota adhibuerunt an ab eis communia ac simplicia adhibita sunt? Tu, autem, quasi cum matre veterrimi Evandri nunc verba facis, quod desideras neminem te intelligere. Cur, homo inepte, non taces ut id, quod optas, abunde  obtineas? Si antiquitas tibi placet, vive ergo moribus veterrimis, fac verba praesentia atque id, quod Caesar scripsit, habe semper in memoria et in pectore, ut tamquam scopulum, sic fugias  inauditum atque insolens verbum».

Il filosofo Favorino disse così ad un adolescente, che era desiderosissimo di antiche parole e metteva in mostra nelle conversazioni quotidiane e comuni vocaboli antichi e sconosciuti: "Non è forse vero che Curio e Fabrizio e Coruncanio, antichissimi e famosissimi e grandissimi uomini, pronunciavano con i propri parole chiare ed evidenti? Non pronunciarono forse le parole degli aurunci o dei Sicani o dei Pelagori, che per primi coltivarono l'Italia? Quegli ottimi uomini, di cui prima ho parlato, utilizzarono parole antiche ed ignote o da costoro furono adoperate parole semplici e comuni? Tu, invece, ora parli per così dire come la madre dell'antichissimo Evandro, perché desideri che nessuno ti capisca. Perché, uomo inetto, non taci così da ottenere ciò, che desideri abbondantemente? Se ti piace l'antichità, vivi dunque secondo gli antichissimi costumi, rendi le parole attuali e ciò, che Cesare scrisse, abbilo sempre in memoria e nel cuore, così che rifugga per così dire lo scoglio il discorso inaudito ed insolente".
(By Maria D.)

Versione tratta da Gellio