Praemissi sunt lbani equites qui multitudinem traducerent Romam. Legiones deinde ductae sunt ad diruendam urbem. Quae ubi intravere portas, non quidem fuit tumultus sed silentium triste ac tacita maestitia defixit omnium animos. Ut vero iam equitum clamor instabat, fragor tectorum quae diruebantur in ultimis urbis partibus audiebatur pulvisque ex distantibuslocis ortus velut nubes omnia impleverat. Relictis Laribus ac Penatibus tectisque in quibus nati educatique erant, Albani omnes exibant. Iam continens agmen migrantium impleverat vias, et conspectus aliorum mutua miseratione integrabat lacrimas, vocesque etiam miserabiles audiebantur, mulierum praecipue, cum templa augusta praeterirent ac relinquerent deos. Egressis urbe Albanis, Romanus passim publica privataque omnia tecta adaequat solo. Roma interim crescit Albae ruinis

Furono mandati avanti i cavalieri albani per portare (relativa con valore finale) la folla a Roma. Le legioni furono condotte poi a distruggere la città. Quando esse entrarono attraverso le porte, non ci fu affatto timore ma un silenzio triste e una tacita tristezza colpì gli animi di tutti. Ma quando già si levava il clamore dei cavalieri, si udiva il fragore dei tetti che erano distrutte nelle estreme parti della città e la polvere levatasi da luoghi lontani come nubi aveva riempito tutto. Abbandonati i Lari e i Penati e le case nelle quali erano nati e erano stati educati, gli Albani uscivano tutti. Già la schiera ininterrotta di coloro che migravano aveva riempito le vie, e lo spettacolo degli altri rinnovava le lacrime con reciproca compassione, e si udivano anche voci lamentose, particolarmente delle donne, mentre passavano davanti ai sacri templi e abbandonavano gli dei. Usciti gli Albani dalla città, l’esercito romano da ogni parte rade al suolo tutti gli edifici privati e pubbilci. Roma nel frattempo cresce sulle rovine di Alba.