Apud romanos pontefices erant magistratus, quibus cura religionis ac caerimoniarum committebatur. Rex Numa primus quattuor pontefices patricii generis creavit, quibus postea additi sunt quattuor plebei ita ut octo essent: unde illi maiores, hi minores pontefices appellati sunt. Postea Sulla numerum auxit ad quindecim, quibus Iulius Caesar decimum sextum adiecit. Pontificum collegio et omnium sacerdotum collegiis praeerat, summa cum auctoritate, pontifex maximus. Tanta auctoritas tantumque momentum in pontificatu maximo erant ut Octavianus Augustus ipse et post eum omnes imperatores Romani semper hoc munus sibi reservaverint nec postea quisquam pontifex maximus creatus sit, qui non esset idem imperator.
Ai tempi dei (=apud) romani i pontefici erano magistrati a cui era consegnata l'amministrazione della religione e dei riti religiosi. Per primo il re Numa creò quattro pontefici di stirpe patrizia, a cui dopo vennero aggiunti quattro della stirpe plebea così che fossero otto: da quelli furono chiamati maggiori, da questi minori. Dopo Silla aumentò il numero a quindici, a cui Giulio Cesare ne aggiunse sedici. Il pontefice massimo era a capo del collegio dei pontefici e di tutti i sacerdoti, con massima autorità. Tanta autorità e tanta importanza erano nel pontificato massimo che Ottaviano Augusto stesso e dopo di lui tutti gli imperatori romani riservarono sempre questo dono per loro stessi né dopo fu creato alcuno pontefice massimo che non fosse lo stesso imperatore.