In Thessalia apud Pharsalum cum ingentibus utrimque copiis Caesar et Pompeius dimicaverunt. Pompei acies habebat XL milia peditum, equĭtes in sinistro cornu sexcentos, in dextro quingentos, praeterea totīus Orientis auxilia, totam nobilitatem, innumeros senatores, praetorios, consulares et qui magnorum iam bellorum victores fuerant. Caesar in acie sua habebat XXX milia peditum, equites mille. Numquam adhuc Romanae copiae in unum locum neque maiores neque melioribus ducibus convenerant. Pugnatum est ingenti contentione, victusque est ad postremum Pompeius et castra eius direpta sunt. Pompeius in fuga Alexandrīam petiit, quia a Ptolomaeo, rege Aegypti1, cui tutor a senatu datus erat propter iuvenilem eius aetatem, auxilia petere volebat. Sed rex fortunam magis quam amicitiam sequi maluit: nam occidit Pompeium, caput eius et anulum victori Caesari misit. Ferunt Caesarem, cum caput tanti viri et generi quondam sui vidit, etiam lacrimas fudisse.

L'esercito schierato a battaglia di Pompeo aveva quarantamila fanti, seicento cavalieri nell'ala sinistra, cinquecento nell'ala destra, inoltre le truppe ausiliarie di tutto l'oriente, tutta la nobiltà, innumerevoli senatori, dell'ordine pretorio, , consolari e coloro che erano già stati vincitori delle guerre importanti. Cesare nel suo esercito schierato a battaglia aveva trentamila fanti, mille cavalieri. Le maggiori milizie Romane non si erano fino ad ora mai riunite in un sol luogo con i condottieri migliori. Si combatté con ingente accanimento, ed alla fine Pompeo fu sconfitto e il suo accampamento fu depredato. Pompeo si diresse in fuga ad Alessandria, perché a Tolomeo, , re dell'Egitto, al quale era stato dato come tutore dal senato per la sua età giovanile, voleva chiedere aiuti. Ma il re preferì seguire più la fortuna che l'amicizia: infatti uccise Pompeo, inviò al vincitore Cesare la sua testa ed il suo anello. Raccontano che Cesare, quando vide la testa di un uomo tanto grande ed un tempo suo genero, pianse ripetutamente.
(by Maria D.)

Versione tratta da Eutropio