Apud Marathona, in regione non apertissima, Athenienses proelium esse committendum censuerunt ut altitudine montium circumstantium tegerentur et densis vepribus et arbustis hostium equitatus impediretur. Datis, qui Persis praeerat, locum non idoneum ad confligendum videbat, sed, fretus numero suarum copiarum, pugnam committendam esse arbitratus est. Nam, cum Lacedaemonii in subsidium Atheniensium venturi essent, ante eorum adventum dimicandum erat. Itaque in aciem peditum centum milia et equites mille produxit, qui cum hostibus conflicturi erant. In eo proelio tantum virtute valuerunt Athenienses ut decemplicem hostium numerum profligaverint, adeoque eos perterruerunt ut non castra sed naves petiverint in Asiam redituri. Hac pugna nihil nobilius existimandum esse Athenienses arbitrabantur, cum tam exigua manus tot milia hostium prostravisset.
A Maratona, in una regione non molto aperta, decisero che si doveva dar inizio alla battaglia in modo che fossero nascosti dall'altezza dei monti circostanti e [in modo che] la cavalleria dei nemici fosse ostacolata dai rovi e dai cespugli, Dati che era a capo dei Persiani, non vedeva un luogo appropriato per combattere, ma, fiducioso nella quantità delle sue truppe si convinse che bisognava intraprendere la battaglia. Infatti, poiché gli Spartani stavano per arrivare in soccorso, bisognava combattere prima del loro arrivo. E così fece avanzare nel combattimento centomila fanti e diecimila cavalieri, che erano destinati a scontrarsi con il nemico (perifrastica attiva). In quella battaglia gli Ateniesi tanto valsero nel coraggio da annientare (che annientarono) un numero di nemici dieci volte maggiore, e li spaventarono a tal punto che non si diressero verso l'accampamento, ma verso le navi per ritornare in Asia. Gli Ateniesi credevano che nulla era da considerarsi (bisognava considerare) più nobile di questa battaglia (ablativo) poiché nessun manipolo (eximia manus) [sott: =] mai sbaragliò tante forze armate.
(By Vogue)