C. Caesar adulescens, paene potius puer cum maxime furor arderet Antoni cumque eius a Brundisio crudelis et pestifer reditus timeretur, firmissimum exercitum ex invicto genere veteranorum militum comparavit patrimoniumque suum effudit; Cui quamquam gratia referri tanta non potest quanta debetur, habenda tamen est tanta quantam maximam animi nostri capere possunt. Quis est tam ignarus rerum, qui hoc non intellegat, si M. Antonius a Brundisio cum iis copiis, quas se habiturum putarat, ut minabatur, venire potuisset, nullum genus eum crudelitatis praeteriturum fuisse? Qua peste privato consilio rem publicam Caesar liberavit: qui nisi in hac re publica natus esset, rem publicam scelere Antoni nullam haberemus. Sic enim perspicio, sic iudico, nisi unus adulescens illius furentis impetus crudelissimosque conatus cohibuisset, rem publicam funditus interituram fuisse.
Caio Giulio Cesare, adolescente, o piuttosto (ancor) quasi un fanciullo, quando l'insania di Antonio divampava al massimo grado e si paventava il suo ritorno da Brindisi crudele e funesto, egli allestì un esercito invincibile di soldati dall'insuperabile categoria dei veterani e dilapidò il proprio patrimonio. E benché non sia possibile dimostrargli tanta gratitudine quanta gli è dovuta, tuttavia è doveroso dimostrare tutta quella gratitudine che il nostro animo può concepire. Chi è tanto ignorante ( lett: ignorante di cose ), che non capisca questo, che se M. Antonio avesse potuto giungere da Brindisi a Roma con quelle truppe che egli aveva ritenuto che avrebbe avuto, come minacciava, non avrebbe tralasciato nessun tipo di crudeltà? Cesare di sua iniziativa liberò lo stato da quella rovina: se egli (Cesare) non fosse nato in questa repubblica, non avremmo nessuno stato a causa della malvagità di Antonio. Così dunque penso, così giudico, che lo stato sarebbe stato distrutto dalle fondamenta, se un solo giovane non avesse frenato l'impeto di quell'uomo furioso ed i suoi crudelissimi tentativi.