Dionysius, Syracusanorum tyrannus, litteras colebat atque poemata componebat quae convivis suis in epulis legebat. Convivae, quoniam tyranni iram valde timebant, semper eum laudabant, ingenium eius celebrabant magnamque gloriam ei tribuebant. Olim Dionysius ad cenam etiam Philoxenum poetam invitavit et, more solito, ut epulae finem habuerunt, poema novum legit. Statim convivae magnopere Dionysium laudaverunt; Philoxenus tantum silentium servavit. Tum tyrannus, arrogantia sua offensus et iratus, poetam in vincula coniecit. Tamen postridie Philoxenum e vinculis dimisit et rursus ad epulas suas admisit. Postquam tyrannus poematium novum coram conviviis recitavit, Philoxeni sententiam exquisivit. Sed poeta, tacitus mansit, postea surrexit, mensam reliquit et ad ianuam contendit. «Quo vadis?», quaesiverunt convivae. «In vincula», respondit poeta.
Dionisio, il tiranno di Siracusa praticava le lettere e componeva poemi che leggeva durante i banchetti ai suoi invitati. Gli invitati poiché temevano molto l'ira del tiranno, lo lodavano sempre e celebravano la sua capacità intellettuale (ingenium) e gli attribuivano grande gloria. Una volta Dionisio invitò alla cena il poeta Filosseno e, secondo l'usanza, quando il banchetto (epulae, epularum) ebbe fine, lesse un nuovo poema. I convitati subito lodarono intensamente Dionisio; soltanto Filosseno mantenne il silenzio. Allora il tiranno offeso ed irritato per la sua arroganza mise il poeta in catene. Tuttavia, il giorno seguente, lo tolse dalle catene e lo ammise di nuovo al suo banchetto. Dopo che il tiranno recitò davanti ai convitati un nuovo piccolo poema, chiese a Filomeno un giudizio. Ma il poeta rimase silenzioso, dopo si alzò abbandonò la mensa, e si affrettò alla porta. "Dove vai?", chiesero i convitati. "In catene", rispose il poeta.