Manlius Curius autem exactissima norma Romane frugalitatis fuit idemque fortitudinis perfectissimum specimen; Samnitium legati illum agresti scamno adsidere et apud focum ligneo catillo cenare spectaverunt (omnia haec pauperis epularum apparatus indicium sunt): libri narrant Samnites ei multum aurum praebuisse at illum Samnitium divitias contempsisse, Samnites eius paupertatem ac honestatem celebravisse. Nam quia Romanorum hostes ad eum magnum pondus auri portaverant ac benignis verbis eum praebuerant, vultum risu solvit et protinus dixit: "supervacuae et ineptae sunt haec ministrorum legationes; narrate Samnitibus haec: Manlius Curius locupletibus imperare optat neque ipsum locupletem esse optat, atque istud tam pretiosum, quam malum manus vobiscum esto. Hoc scitote: me nec acie vinci nec pecunia corrumpi posse. (Versione di latino da Valerio Massimo)

Manlio Curio invece fu un precisissimo modello di frugalità Romana e nello stesso tempo un perfettissimo esempio di coraggio; i legati dei sanniti osservarono che lui stava seduto su una panca rurale e cenava presso il fuoco da un piattino di legno (tutte queste cose sono elementi e testimonianza di un banchetto semplice): i libri raccontano che i sanniti gli offrirono molto oro ma che costui disprezzò le ricchezze dei sanniti, che i sanniti esaltarono la sua povertà ed onestà. Infatti dato che i nemici dei romani gli avevano portato una gran quantità d’oro e gliel’avevano offerta con parole cortesi, distese il volto con una risata e disse prontamente: “queste delegazioni di ministri sono inutili e superflue; narrate ai sanniti quanto segue (queste cose): Manlio curio desidera comandare ai ricchi e non desidera essere ricco, e questo dono tanto prezioso quanto corrotto rimarrà con voi. Saprete ciò: io non posso né essere vinto in battaglia né essere corrotto. (by Maria)