Οι σπαρτιαται ησαν τολμηροι κουκ ανανδροι, πολεμικοι δε κουκ δελοι, καρτερικοι δει κουκ φιληδονοι. Ραδιως ανειχον την πενιαν και την διψαν και τους πονους και τους κινυνους. Τον βιον ηγον ανευ πολυτελειας, αλλα συν ευτελεια και αρετη· ησαν θηρευται δεινοι και εθηρευον ωμοσιτα ζωα εν ταις υλαις αρκτων και λυκον μεσταις. Παρα δε ταις του Ευρωτα οχθαις εθηρευον ορνιθια παντοια· προς δ'ετι ετρεχον, ετοξευον, λιθους εβαλλον και εγυμναζον εαυτους προς τας πολεμικας τεκνας. Ητων Σπαρτιατων δοξα λαμπρα εστιν εν τη ιστορια παντοιαις αιτιαις, αλλα μαλιστα δια τους αμεμπτους νομους Λυκουργου του νομοθητου και διας τας κατα των Περσων νικας υπερ των Αχαιων.
Erano gli Spartani coraggiosi e non fragili, bellicosi e non vigliacchi, forti e non lascivi. Si opponevano facilmente alla povertà, alla fame, alle fatiche ed ai pericoli. Trascorrevano la vita senza lusso, ma con semplicità e virtù; erano abili cacciatori e cacciavano animali carnivori nei boschi pieni di orsi e di lupi. Presso le sponde dell'Eurota cacciavano uccelli di ogni genere: e inoltre correvano, tiravano con l'arco, scagliavano pietre e esercitavano se stessi nelle attività belliche. La fama degli Spartani è illustre nella storia per diverse ragioni, ma soprattutto per le irreprensibili leggi del legislatore Licurgo e per le vittorie contro i Persiani a favore dei Greci.