Ἅπαντες μὲν εἰώθασιν οἱ παριόντες ἐνθάδε ταῦτα μέγιστα φάσκειν εἶναι καὶ μάλιστα σπουδῆς ἄξια τῇ πόλει, περὶ ὧν ἂν αὐτοὶ μέλλωσι συμβουλεύσειν· οὐ μὴν ἀλλ' εἰ καὶ περὶ ἄλλων τινῶν πραγμάτων ἥρμοσε τοιαῦτα προειπεῖν, δοκεῖ μοι πρέπειν καὶ περὶ τῶν νῦν παρόντων ἐντεῦθεν ποιήσασθαι τὴν ἀρχήν. Ἥκομεν γὰρ ἐκκλησιάσοντες περὶ πολέμου καὶ εἰρήνης, ἃ μεγίστην ἔχει δύναμιν ἐν τῷ βίῳ τῷ τῶν ἀνθρώπων, καὶ περὶ ὧν ἀνάγκη τοὺς ὀρθῶς βουλευομένους ἄμεινον τῶν ἄλλων πράττειν. Τὸ μὲν οὖν μέγεθος, ὑπὲρ ὧν συνεληλύθαμεν, τηλικοῦτόν ἐστιν.

Tutti qui gli oratori (sul vocabolario: οἱ παριόντες = gli oratori dal verbo πάρειμι) sono abituati ad iniziare i loro discorsi premettendo che gli argomenti che stanno per trattare sono della massima importanza e gravità per la città; tuttavia, se questo tipo di esordio (lett. tali cose) si è già adattato in passato anche ad altri argomenti, a me sembra giusto più che mai usarlo in rapporto ai fatti attuali. Siamo in effetti riuniti qui per deliberare sulla pace o sulla guerra, le quali cose hanno la il massimo potere nella vita degli uomini e che comportano la necessità di ben decidere volendo ottenere il meglio. E' dunque della massima importanza che noi ci siamo riuniti per queste cose.