Η κρηνη απο κρημνου πιπτει ες πετραν υψηλην ερχεται δε δια της πετρας ες τον ποταμον. Η δε θανατον φερει τοις ανθρωποις. Υαλος μεν γε και κρυσταλλος και αλλοι λιθοι και κεραμος υπο της Ξτυγος της κρηνης ψθειρονται σιδηερος τε και χἁλκος ετι δε μολιβδος τε και κασσιτερος και αργυρος σηπονται. Και ο χρυσος σηπεται, καιτοι καθαρευει απο του ιου ως και η ποιητρια η Λεσβια λεγει εν τοις ωδαις. Μονην την οπλην ιππου η κρηνη ου βιαζεται