Διονυσιος υπο Διωνος πολιορκουμενος την ακροπολιν κατερχων επτρεσβευσατο προς Συρακουσιους υπερ διαλλαγων. Οι δε απεκριναντο "Ει μεν αφιησι την αρχην, δεχομεθα πρεσβειαν, ει δε μη, ασπονδος ο πολεμος εστω". Διονυσιος παλιν κηρυκα πεμψας εκελευσε πεμψαι πρεσβευτας ως αφησων την αρχην και σπονδας προς αυτους ποιησομενος. Οι μεν επεμψας και υπο χαρας εξελυσαν τας φυλακας, ως ηδη του τυραννου την αρχην αφιεντος ο δε τους μεν πρεσβεις κατασχων, τους δε στρατιωτας εξαγαγων μετα πολλης ορμης και βοης ελθων προς τα διατειχισματα, καρτερα προσβολη χρυσαμενος, εμπεσων ταις Συρακουσαις, την τε ακροπολιν ουκ απεδωκε και την πολιν απελαβεν
Dionisio, assediato da Dione mentre occupava l'acropoli, mandò una ambasceria ai Siracusani per (prendere) degli accordi. Questi risposero: "Se (Dionisio) lascia il comando, accettiamo l'ambasceria, altrimenti, la guerra sarà senza tregua". Dionisio, dopo aver inviato nuovamente un araldo, prescrivendo loro di mandare ambasciatori in quanto aveva intenzione di rinunciare al comando e stipulare una tregua con loro. Questi li mandarono e per la felicità abbassarono le difese, come se il tiranno avesse già abbandonato il comando: ma egli, dopo aver preso gli ambasciatori, dopo aver portato fuori i soldati e dopo esser giunto con grande impeto e clamore alle mura, servendosi di un potente assalto, piombato sui Siracusani, non perse l'acropoli e riconquistò la città.